DSC_0297.JPG

Ik doe
wat mij energie geeft
en vooral
"mijn goesting".
 

Daar zit ik. 
In the middle of nowhere, ergens in een bush camp in Zuid-Afrika.
Het is 5u ‘s ochtends en er is geen mens te bespeuren.  Rondom mij enkel natuur. 
De zon klimt langzaam maar zeker omhoog, de wilde dieren komen hun dorst lessen aan de kleine plas water. En verder, stilte.
Zo zit ik daar. In alle rust te aanschouwen wat zich rondom mij afspeelt.
En wat ik voel, is intens geluk. Voor het eerst in mijn leven.

Na mijn studies stapte ik als ambitieuze jonge vrouw de arbeidsmarkt op.

 

Met als doel: het waarmaken en snel hogerop geraken. 

Ik zou mezelf bewijzen

Ik legde mezelf (onbewust) heel wat druk op om mijn eigen verwachtingen en die van anderen in te lossen.

Ik werkte week en weekend.

Dag en avond.

Want dat paste in mijn plan.

Ik dacht dat dat voor mij het juiste was. Om telkens beter te doen en meer te presteren.  En ik groeide en klom omhoog op de prestatieladder.

 

Tot die reis naar Zuid-Afrika.  Die reis bracht de eerste scheuren in mijn drukke leven en zette me aan te kijken naar wat nóg mogelijk was. 

Naar hoe het anders kon.  Naar de keuzes die ik voor mezelf kon maken.

we schrijven 2008...

ik ben dan 6 jaar aan het werk

Ik maakte een keuze. 
Dag luxe, hallo eenvoud.

In 2012 liet ik mijn luxueuze, geborgen leven achter en koos bewust voor een vrijwilligersopdracht in een dorp ver weg van de drukke Zambiaanse hoofdstad. 

 

Een dorp waar elektriciteit en water op bepaalde dagen een voorrecht waren. Waar het internet vaak verdween. Waar de gaten in mijn huisje het ongedierte binnen liet.


En… waar ik zoveel andere dingen in de plek kreeg.

Ik mocht de kennis die ik tijdens mijn professionele carrière in België opdeed, inzetten om verbetertrajecten te initiëren, actieplannen op te zetten en … om mensen op te leiden, te begeleiden en adviseren om het te laten groeien en ontwikkelen.
En ik voelde, dat dat hetgene was wat me energie gaf. Waar ik mezelf volledig in kon zijn en smijten.

Ik ben mezelf toen ook regelmatig tegengekomen. Werd ook veel geleefd.  Door de situatie, door anderen. 
Op momenten waarop mijn enige gezelschap een kaars tijdens de donkere avond was. Of wanneer ik weer eens uren zat te wachten op iemand die me een lift zou geven. Of … 

En dat, dat heeft me ook de ogen geopend. Want zelfs op die momenten heb je nog steeds de keuze te bepalen wat je ermee doet.

DSCN1235.jpg
ratrace...
neen, dank je

Mijn tijd in Zambia veranderde de manier waarop ik in het leven sta.
 
Ik leerde vertragen, te genieten van de kleine dingen van het leven, tevreden te zijn met wat ik heb. 

Ik leerde dat het helpen van mensen in hun persoonlijke groei en samen werken naar vooruitgang me energie geeft.

En, ik leerde dat de ratrace niets voor mij is. Dat ik daarin stappen te zetten had.

Ik vond mijn levensmissie. Mijn kennis en ervaring inzetten voor anderen. Om hen te laten groeien.
 
Dat was de opdracht die ik had toen ik aan het vrijwilligerswerk begon en ook binnen mijn vorige job. En toch was het me nog nooit zo helder geworden.

Dat dat hetgene is wat die glimlach op mijn gezicht tovert, dat mij die echte voldoening geeft ... dat mij doet stralen.

Na 2 jaar was het moment aangebroken om terug te keren naar België.

Met pijn in het hart.

Niet omdat ik wilde. Wel vanuit een financiële noodzaak.

Ik had mijn les dan toch nog niet geleerd

Ik ging aan het werk en nam me voor het Afrikaanse levensritme dat ik me eigen had gemaakt lang aan te houden.

Meer dan eens werd ik getest.

Kon ik wat ik me had voorgenomen ook effectief vasthouden?

De ratrace, waarin ik me opnieuw liet meeslepen, besliste er al snel anders over. 

Alles wat ik had geleerd liet zich aan de kant duwen.

 

Ik werd zo opgezogen in mijn job, bleef maar gaan, alle signalen negerend want ja, mijn agenda stond zo vol.

Ik bleef er maar bij duwen. Meer en nog meer. 

Tot plots het moment kwam waarop mijn lichaam protesteerde.

Ik kon de trap niet meer oplopen.

500 meter wandelen was vermoeiender dan ooit. 

Toen wist ik “Uyttendaele, het is genoeg geweest.”

 

Tijd om de pauze-knop in te duwen.

En dat deed ik. 

Ik nam de tijd om stil te staan.
En begon aan een exploratie.

(Her)Ondekte heel wat over mezelf.

Dingen die diep in mij verborgen zaten en die nu weer naar de oppervlakte mochten komen.

Het werd mij duidelijk dat ik echt mijn eigen leven mag leiden.

Dat ik voor mijn keuzes mag staan en gaan.

Dat ik enkel voor mijn eigen leven verantwoordelijk ben en niet voor dat van een ander.

Ik leerde voelen wat voor mij belangrijk is en zette mijn eerste stappen.

Ik leid niet langer het leven dat anderen willen dat ik leid, niet het leven waarin de ander centraal staat.

Neen, ik leid het leven waarin ik de eerste plaats heb. Waarin ik mezelf kan zijn en zo ook het beste van mezelf kan geven voor anderen.

Het leven waarin ik 'mijn goesting' kan doen.

Het leven waarin ik mijn talenten, vaardigheden en sterktes kan inzetten op een manier die ik zelf bepaal

 

En dat is voor jou, als coach en mentor.

Ik wil jou begeleiden om ook die bewuste keuzes voor jezelf te maken.

Om als actieve, gedreven vrouw te gaan voor het leven dat jij wil.

Niet langer volgens de verwachtingen van anderen, maar volgens wat jij voelt dat goed voor je is.

Volgens datgene waar jij zin in hebt. 

Volgens jouw regels

Schermafbeelding 2020-07-09 om 18.55.04.

Het is geen evidente weg geweest, maar hij bracht me waar ik nu sta.

Bewust in het leven.

Mijn leven volgens mijn wensen en verwachtingen